تجربه تماشای نمایش سمک عیار بسیار برایم دلچسب و لذت بخش بود.مجموعه كار، چه از جهت بازي‌ها، چه عروسك‌ها، چه شمايل‌ها و گريم و لباس و كليت ميزانسن بصري تئاتر، قابل قبول، و در مقياس سخت افزاري «سمك عيار»ي كه در جشنواره تئاتر دانشگاهی به نمايش درآمد، از ساير اجراها و متن‌ها، متمايز و برجسته است.«سمك عيار»، بازي‌هاي خوب و رواني دارد، در محدوده صحنه و دكور، خوب اجرا مي شود، موسيقي متناسب و موجز و حركات نمايشي، تمريني جذاب و تجربه‌اي جالب است.«سمك عيار» اداي ديني است هم به متن باستاني اثر و هم به تلاش پرويز ناتل خانلري و ديگراني كه در راه جستجو و بازپردازش و حفظ اصالت‌هاي ادبي و گنجينه‌هاي فرهنگ مكتوب و ميراث ماندگار ايران، تلاشي درخور و جانانه به انجام رسانده و مي رسانند.نمايش «سمك عيار» از جمله شاخص‌هاي جشنواره امسال است، اجرايي پرنشاط و ساختارمند و جذاب كه با تلاشي مضاعف و كوششي جانانه به سرانجام رسيده و بويژه در بخش بازي‌ها و ديالوگ‌ها، حائز توجه و ارزشمند است.با اطمینان و قاطعیت، دیدن این اثر نمایشی را به همه دوستداران تئاتر پیشنهاد می کنم.

با يك فيلم كلاسيك روبروييم بدون هيچ ادا و اطوار پيشروانه اي و بر آنم كه اين ويژگي مهمترين عنصر و شاخصه بنيادين و شالوده فيلم «كلام پادشاه» است.

اين مقاله كه با يادكردي از حسين منزوي غزلسراي يگانه دوران و غزلي از او آغاز شده است با عنوان درآمدي بر وجوه دراماتيك عاشورا در سينما دربردارنده نكات و اشارتهايي است در موضوع درام پردازي و تصويرگري در باب واقعه‌ي عاشورا.

عنوان كتاب هم برگرفته از غزل آغازين همين نوشتار است.

بگذار بگذرم، آقا

جلوی مرا مگیر

از دیگران وقت را بپرس
و برنامه‌ی اتوبوس را.
من نمی‌توانم حرف بزنم:
میان لب‌هایم آخرین وصیت كسی‌ست
تنها میراث او آخرین سوتش
برای سگش
من او را می‌شناختم
با هم از میان خمیازه‌ی ممتد روزهای مدرسه قدم زده بودیم
نام‌هامان را بر روی چنار مسجد محله كنده بودیم
با هم سرود ملی را خوانده‌بودیم بی‌آن‌كه معنی‌اش را بدانیم
پدران‌مان هر صبح به یكدیگر سلام می‌گفتند
و من به مادرش كه می‌توانست اشیای اتاق او را گردگیری كند
و به لباس‌هاش دست بزند رشك می‌بردم
من او را می‌شناختم.
او چیز دیگری بود
تنها كسی كه در لحظه‌ی آخرین، كتاب مقدس را تقاضا نكرد

جلوی مرا مگیر، آقا
جلوی مرا مگیر، خانم
بگذارید بگذرم، حرام‌زاده‌ها!
وگرنه فریاد می‌كشم.
طاهره صفارزاده (1350)

نمايشگاه روزنه اي به رنگ مروري بر نقاشي هاي سهراب سپهري در موزه هنرهاي معاصر  فرصت مغتنمي بود براي ساعتي آرامش و تمركز در دنياي پاك و ساده و رازآميز و دوست داشتني سهراب. نمايشگاه و تابلوهاي طراحي و نقاشي سهراب كه واقعا حس قريب و غريبي به ذهن و جان تزريق ميكند.لذت بردم.يادش زنده و روحش شاد!

 چند وقت پيش كه براي سخنراني و پرسش و پاسخ درباره جلوه هاي حضور زن در سينماي ايران به دعوت يكي از دانشگاههاي كشور به آنجا رفته بودم در خلال جلسه اصلي و جلسات دوستانه و البته طولاني مدت فرعي كه بعضا ساعتهاي مديد به طول مي انجاميد متوجه موضوعات جالب و حقايق و واقعيتهاي پيدا و پنهاني از فضاي كنوني دانشگاه در -حداقل- بخشي از اين جامعه به اصطلاح علمي كشور شدم كه بعضا برايم جذاب و گاه اميدواركننده و البته در مواردي هم نگران كننده و مايوس كننده و افسردگي آور بود.

احتمالا به زودي بخشهايي از جلسه اصلي را در همين فضاي وبلاگ خواهم گذاشت تا بي واسطه شاهد باشيد اما در اينجا فقط به همين نكته، محض تيمن و تبرك اشاره ميكنم كه اگر يك فضاي به ظاهر علمي در بطن و متنش علم آورانه و پژوهنده و حقيقت گرا نباشد به زودي تبديل به محيطي بي خاصيت خواهد شد كه جاي كاراييهاي اصليش را امور پر رنگ و لعابي خواهد گرفت كه...خدا راشكر كه اكثريت غريب به اتفاق دانشگاههاي ما نه چنيند و نه چنان! 

تجربه خوبي بود...!