
بگذار بگذرم، آقا
جلوی مرا مگیر
از دیگران وقت را بپرس
چند وقت پيش كه براي سخنراني و پرسش و پاسخ درباره جلوه هاي حضور زن در سينماي ايران به دعوت يكي از دانشگاههاي كشور به آنجا رفته بودم در خلال جلسه اصلي و جلسات دوستانه و البته طولاني مدت فرعي كه بعضا ساعتهاي مديد به طول مي انجاميد متوجه موضوعات جالب و حقايق و واقعيتهاي پيدا و پنهاني از فضاي كنوني دانشگاه در -حداقل- بخشي از اين جامعه به اصطلاح علمي كشور شدم كه بعضا برايم جذاب و گاه اميدواركننده و البته در مواردي هم نگران كننده و مايوس كننده و افسردگي آور بود.احتمالا به زودي بخشهايي از جلسه اصلي را در همين فضاي وبلاگ خواهم گذاشت تا بي واسطه شاهد باشيد اما در اينجا فقط به همين نكته، محض تيمن و تبرك اشاره ميكنم كه اگر يك فضاي به ظاهر علمي در بطن و متنش علم آورانه و پژوهنده و حقيقت گرا نباشد به زودي تبديل به محيطي بي خاصيت خواهد شد كه جاي كاراييهاي اصليش را امور پر رنگ و لعابي خواهد گرفت كه...خدا راشكر كه اكثريت غريب به اتفاق دانشگاههاي ما نه چنيند و نه چنان!
تجربه خوبي بود...!

ديشب استاد شجريان را در محفل يادبود و بزرگداشت پرويز مشكاتيان از نزديك زيارت كردم. چقدر شكسته و خسته و غمزده!و صحبت كوتاه و پرخون و حزينش كه...
عصر ديروزش هم در محفلي با يوسفعلي ميرشكاك و بانو منصوري همسر زنده ياد نادر ابراهيمي بودم به مناسبت ذكر ياد و خاطره ي آن مرد بزرگ.
مجالي براي نقل جزييات هيچكدام از اين دو محفل جانانه و پر دريغ و سرشار ندارم و حتي اگر داشتم هم ترجيح ميدادم چيزي نگويم.
با اين حال، شايد وقتي ديگر...
غم زمانه خورم يا فراق يار كشم...؟!

ديشب موفق شدم سمفوني مقاومت ساخته و به رهبري استاد مجيد انتظامي را در تالار وحدت ببينم.كار بسيار زيبا،خاطره انگيز و حماسي بود و نيز اشعار ساعد باقري و حبيب آبادي هم در تنظيمي استادانه بر موسيقي خوش نشسته بود.خاصه آنكه صداي قدرتمند و دوست داشتني نيمامسيحا و تحريرهاي بومي و لطيف محمدعبدالحسيني هم بر لطف اركستراسيون ناب و خلاقانه ي انتظامي افزوده بود.
خيلي لذت بردم.زنده باد!
.......................................................................................................................................
مشكات موسيقي ايران به سوي آستان جانان پركشيد

امروز به سرعت خودم را رساندم به مراسم تشييع استادزنده ياد پرويز مشكاتيان.در حضور خيل مردم و به ويژه اساتيد و هنرمندان موسيقي سنتي،در هوايي ابري و باراني و پاييزي و خاصه با آن قطعه ي "قاصدك" كه با صداي جانانه و جوانانه ي همايون شجريان حزن فضا را مضاعف كرد.
رفتن مشكاتيان، خالق ارزنده ترين آثار موسيقي ما در سالهاي شور و شعور و عشق، روزگاران دور، بهت آور و غمبار بود.
يادباد "بر آستان جانان" و ديگر گوهرهاي گران و سترگ او كه يادش با ماست و نوايش تا هميشه ماندگار!
خدايش رحمت كناد!
من هیچ چیز و هیچ کس را
دیگر
در این زمانه دوست ندارم
انگار
این روزگار چشم ندارد من و تو را
یک روز
خوشحال و بیملال ببیند
زیرا
هر چیز و هر کسی را
که دوست تر بداری
حتی اگر یک نخ سیگار
یا زهرمار باشد
از تو دریغ می کنند
پس
من با همه وجودم
خودم را زدم به مردن
تا روزگار، دیگر
کاری به من نداشته باشد.
...................................................................................................................................
شعر:مرحوم قيصر امين پور
عنوان مطلب:نام رماني از محمدرضاكاتب